H. Athanasius, bisschop en kerkleraar. Woensdag na de 4e zondag van Pasen

In die dagen
gedijde het woord des Heren en breidde zich uit.
Barnabas en Saulus keerden terug
na hun dienstwerk in Jeruzalem volbracht te hebben
en namen Johannes, die ook Marcus genoemd werd, mee.
In de gemeente van Antiochíë waren er profeten en leraren:
Barnabas, Simon die Niger genoemd werd,
Lúcius uit Cyréne,
Mánaën, jeugdvriend van de viervorst Herodes,
en Saulus.
Terwijl ze eens voor de Heer de heilige dienst verrichtten
en vastten,
sprak de heilige Geest:
“Zondert Mij Barnabas en Saulus af voor het werk
waartoe Ik hen heb geroepen.”
Na vasten en gebed legden ze hun toen de handen op
en lieten hen vertrekken.
Aldus door de heilige Geest uitgezonden
gingen zij naar Seleucië en voeren vandaar naar Cyprus.
Zij kwamen aan in Sálamis
en predikten er het woord Gods
in de synagogen van de Joden.

In die tijd verklaarde Jezus met luide stem:
“Wie in Mij gelooft, gelooft niet in Mij
maar in Hem die Mij gezonden heeft;
en wie Mij ziet
ziet Hem die Mij gezonden heeft.
Als een licht ben Ik in de wereld gekomen,
opdat alwie in Mij gelooft,
niet in de duisternis blijft.
Indien iemand mijn woorden hoort
zonder ze te onderhouden
dan veroordeel Ik hem niet,
want Ik ben niet gekomen om de wereld te veroordelen
maar om de wereld te redden.
Want wie Mij verwerpt en mijn woorden niet aanvaardt
heeft reeds iemand die hem veroordeelt:
het woord dat Ik gesproken heb,
dat zal hem veroordelen op de laatste dag.
Ik heb immers niet uit Mijzelf gesproken,
maar de Vader die Mij gezonden heeft, Hij heeft Mij opgedragen,
wat Ik moet zeggen en verkondigen.
Ik weet dat zijn opdracht eeuwig leven betekent.
Wat Ik dus verkondig
verkondig Ik zoals de Vader het Mij gezegd heeft.”