Vrijdag in week 3 van de Veertigdagentijd

Zo spreekt de HEER:
“Bekeer u, Israël, tot de HEER uw God,
want over uw schuld zijt gij gestruikeld.
Kom met uw woorden als gave,
bekeer u tot de HEER en zeg Hem:
Gij vergeeft toch alle schuld;
aanvaard ook onze goede wil;
wij zullen onze woorden als offerdieren geven.
Assur kan ons niet redden;
wij zullen niet meer op paarden rijden
en tegen het maaksel van onze handen
zeggen wij nooit meer: Gij zijt onze God.
Gij, HEER, zijt immers degene
bij wie de wees ontferming vindt.

Ik wil hen van hun ontrouw genezen
en hun van harte mijn liefde schenken.
Mijn toorn heeft zich van hen afgewend.
Ik wil voor Israël zijn als de dauw;
als een lelie zal hij gaan bloeien
en hij zal wortels schieten, als op de Libanon.
Zijn scheuten lopen uit,
zijn luister evenaart die van de olijfboom,
zijn geur die van de Libanon.
Zij zullen opnieuw in zijn schaduw zitten;
zij zullen koren kunnen verbouwen,
zij zullen bloeien als de wingerd
en vermaard zijn als de wijn van de Libanon.
Wat heb Ik dan nog met de afgoden te maken, Efraïm?
Ik ben het die hem verhoort
en die naar hem omziet.
Ik ben als een altijd groene cypres:
aan Mij zijn uw vruchten te danken.
Wie is zo wijs dat hij dit beseft,
wie is zo verstandig dat hij dit inziet?
Inderdaad, recht zijn de wegen van de HEER:
de rechtschapenen bewandelen die,
maar rebellen komen er ten val.”

In die tijd trad een schriftgeleerde op Jezus toe
en legde Hem de vraag voor:
“Wat is het allereerste gebod?”
Jezus antwoordde:
“Het eerste is:
Hoor, Israël!
De Heer onze God is de enige Heer.
Gij zult de Heer uw God beminnen met geheel uw hart,
geheel uw ziel, geheel uw verstand en geheel uw kracht.
Het tweede is dit:
Gij zult uw naaste beminnen als uzelf.
Er is geen ander gebod voornamer dan deze twee.”
Toen zei de schriftgeleerde tot Hem:
“Juist, Meester, terecht hebt Ge gezegd:
Hij is de enige en er bestaat geen andere buiten Hem;
en Hem beminnen met heel zijn hart,
heel zijn verstand en heel zijn kracht
en de naaste beminnen als zichzelf
dat gaat boven alle brand- en slachtoffers.”
Omdat Jezus zag dat hij wijs gesproken had zei Hij hem:
“Gij staat niet ver af van het Koninkrijk Gods.”
En niemand durfde Hem nog een vraag te stellen.