Vrijdag in week 4 door het jaar

Zoals het vet van het vredeoffer,
zo werd ook David afgezonderd van de zonen van Israël.
Hij speelde met leeuwen als met bokjes,
en met beren als met lammetjes.
Heeft hij niet in zijn jeugd een reus gedood
en de smaad van het volk weggenomen,
doordat hij met zijn hand de slingersteen ophief
en de grootspraak van Goliat neersloeg?
Hij riep immers de Heer, de Allerhoogste, aan
en deze gaf in zijn rechterhand de kracht
om een machtig krijgsman neer te vellen
en de hoorn van zijn volk te verhogen.
Zo eerde men hem om de tienduizenden
en prees men hem wegens de zegeningen des Heren,
terwijl men hem een erekroon bracht.
Want hij verdelgde de vijanden die van alle kanten kwamen
en vernietigde de Filistijnen, zijn tegenstanders;
tot de dag van heden verbrak hij hun hoorn.
Bij alles wat hij deed prees hij de Heilige, de Allerhoogste,
met woorden van verheerlijking.
Met zijn gehele hart zong hij een loflied
en had hij zijn Schepper lief.
Hij stelde zangers op tegenover het altaar
om met luide stemmen schone melodieën te doen klinken.
Hij zette luister bij aan de feesten
en verleende aan de hoogtijden een volmaakte schoonheid,
terwijl zij zijn heilige naam prezen
en van de vroege morgen af het heiligdom deden weerklinken.
De Heer nam zijn zonden weg
en verhoogde zijn hoorn voor eeuwig,
schonk hem de belofte van een blijvend koningschap
en een roemrijke troon in Israël.

Toen koning Herodes over Jezus hoorde,
want zijn naam was bekend geworden,
zei hij:
“Johannes de Doper is verrezen uit de doden
en daarom werken die wonderkrachten in Hem.”
Maar anderen zeiden:
“Het is Elia”,
en weer anderen:
Hij is een profeet zoals de andere profeten.”
Maar toen Herodes dit alles hoorde, zei hij:
“Neen, het is Johannes, die ik onthoofd heb,
die verrezen is.”
Herodes had namelijk zelf Johannes laten grijpen
en in de gevangenis in boeien geslagen omwille van Herodias,
de vrouw van zijn broer Filippus,
want hij had haar tot vrouw genomen.
Johannes had immers tot Herodes gezegd:
“Het is u niet geoorloofd de vrouw van uw broer te hebben.”
Herodias was daarom op hem gebeten en wilde hem doden,
maar zij kreeg geen kans
want Herodes had ontzag voor Johannes.
Hij wist dat hij een rechtschapen en heilig man was,
en nam hem in bescherming.
Telkens wanneer hij hem gehoord had verkeerde hij in tweestrijd;
maar toch luisterde hij graag naar hem.
Er kwam echter een gunstige dag,
toen Herodes bij zijn verjaardag
een maaltijd aanrichtte voor zijn hoogwaardigheidsbekleders,
zijn hoofdofficieren en de vooraanstaanden van Galilea.
De dochter van Herodias trad op met een dans
en zij beviel aan Herodes en zijn tafelgenoten.
De koning zei tot het meisje:
“Vraag me wat je wilt en ik zal het je geven.”
En hij bevestigde haar met een eed:
“Wat je me ook vraagt, ik zal het je geven,
al is het de helft van mijn koninkrijk.”
Zij ging naar buiten en vroeg aan haar moeder:
“Wat zou ik vragen?”
Deze antwoordde:
“Het hoofd van Johannes de Doper.”
Zij haastte zich naar binnen, naar de koning,
en zei hem haar verlangen:
“Ik wil
dat u mij op staande voet
op een schotel
het hoofd van Johannes de Doper geeft.”
Dit deed de koning leed,
maar om zijn eed gestand te doen en ook wegens zijn tafelgenoten
wilde hij haar niet afwijzen.
Terstond stuurde de koning dus een lijfwacht
en gelastte hem het hoofd van Johannes te brengen.
De man ging en onthoofdde hem in de gevangenis.
Hij bracht het hoofd op een schotel en gaf het aan het meisje;
het meisje gaf het weer aan haar moeder.
Toen zijn leerlingen ervan gehoord hadden
kwamen ze zijn lijk halen en legden het in een graf.